Laboratorio Invisibel

Se ben JUNG estudiou o inconsciente alén de Freud, non como formas de culpabilidade, nin enfermidade, etc. Senón como inconsciente colectivo e incluso, en grande medida productivo, manifestado en soños, mitos, relixións, etc. Non desatou verdadeiramente a potencia deste inconsciente e non terminou de soltalo das garras racionalizadoras do consciente sometendo igualmente o par (consciente/inconsciente) a un dos extremos, estructurando e coartando por tanto a capacidade productiva do desexo, limitándoa as manifestacións habidas como simboloxía, linguaxe xa dada, etc. Ler o resto desta entrada »

Advertisements

El ESPECTÁCULO os obliga a que habléis; el BIOPODER os obliga a que viváis” TIQQUN, teoría del Bloom.

[extraído del taller Cartografías inciertas: diálogos del cuerpo con la memoria y lo inmediato impartido por Ana Buitrago en el Encuentro de Artes Escénicas de Muxia 2010].

Mirar y ser mirado. Esa es la “dialéctica” fundamental del poder. Donde ejerce su capacidad y su fuerza. Donde se fragua su efectividad. En qué medida somos capaces de mirar y ser mirados? En qué medida miramos y nos dejamos ver? Con qué complejos? Con qué sencillos? Pues muchas veces esa complejidad pasa, se soluciona, se resuelve en una simplificación de la misma. En un devenir-sencillo del acto y la trama, el entretejido relacional, que se juega en las miradas y sus personajes, las supuestas identidades y roles que las portan.

Ler o resto desta entrada »

A cuestión kantiana da antropoloxía, a súa cuarta pregunta, a que sintetiza e subsume tódalas demais: “que é o ser humano?”; supón segundo Foucault un cambio de paradigma na filosofía e na cultura occidental (ver vídeo-entrevista de Badiou). Pasamos dun paradigma que pensa a infinitude (o Ser, a Deus…) a un paradigma que parte da finitude como condicionamento, que parte do previo, do apriori e da súa estructura trascendental.

Ler o resto desta entrada »

Modernidad Porno

Tres relatos cortos acerca de la relación saber-poder-imagen

Resumen: A través de tres relatos cortos y diversos artefactos culturales (y pornográficos), el autor propone una arqueología que sitúa a la pornografía como un campo privilegiado de la relación saber/poder/imagen. Una pornografía que no se entiende como representación tecno-masturbatoria ligada al sexo sino como un dispositivo (técnico), propiamente moderno, que formará ejercicios de poder y dará lugar a cuerpos (humanos) contemporáneos.

Palabras clave: biopoder, estética, modernidad, pornografía, representación, saber/poder/imagen.

Rosendo González Núñez
rosendo.gonzalez.nunez[arroba]gmail.com
A Coruña. Invierno-Primavera 2010.
Versión 1.0

Disponible .pdf en:
Modernidad Porno. Tres relatos cortos acerca de la relación saber-poder-imagen

Unha imaxe sen-imaxe. Un pensamento sen imaxe. Ou ben: unha imaxe que faga entrar en crise as nosas imaxes que funcionan representativamente. Ilustrativamente. Que aseguran e territorializan o noso pensamento. Precisamente; a segunda carta: a carta da SACERDOTISA.

Ler o resto desta entrada »

1. LUME

A carta do mago enuncia “o comenzo, e inicio dunha etapa. Está conectado co infinito, na mesa posúe os catro elementos, e coa varita na súa man os transforma, ou sexa é o poder para trasformar os elementos que posuímos nós. Á mesa fáltalle unha pata, elo amosa o sutil do mago, xa que nós vivimos en tres dimensións pero non logramos ver a cuarta dimension, ésta está oculta. O Mago, somos nós cos pés na terra e a cabeza conectada co infinito. Representa: axilidade mental, transmutación, capacidade de transformar os elementos segundo a nosa necesidade. A clave do mago é: Inicio e transformación. Está rexido polo planeta Mercurio“. Agora ben, podemos pensar cómo se exerce este dispositivo. Dicir e ver. Ver e dicir. Cabe unha hermenéutica deste dispositivo? Ou ben a hermenéutica mesma crea de por si un novo dispositivo, transforma os mecanismos de enunciación e os abre a novos campos, territorios, escenas ainda por pensar?

Ler o resto desta entrada »


[apuntes en construcción: nova actualización: 6 maio 2010]

DISPOSITIVO

No seu texto sobre os dispositivos, Agamben desenvolve uns temas, e dunha maneira, que verdadeiramente, remove os cimentos da nosa civilización e cultura, como coido, hai tempo non se fixera, e quizais ainda non se fixo. Non é que o texto sexa demasiado grandilocuente, como tamén me parece que é máis o que evoca a través del e cómo se relaciona co resto do seu pensamento, que exactamente o que di o texto por si. Sen embargo, o texto por pequeno que sexa, di moito, e vai ademais a unha cuestión cada vez máis crucial nas nosas vidas (con todo o que quere dicir este termo para Agamben…).   Me refiro a relación entre ser-economía; e a súa vez, o modo en que ésta nos é negada na sociedade actual capitalista.

Ler o resto desta entrada »