Laboratorio Invisibel

Archive for the ‘Texto’ Category

El nacimiento de la tragedia tras el espíritu de la posmodernidad

Antropología estético-política (y gonzo) a partir de un festival folk

Nota introductoria
Por ser grandilocuente, en ocasiones los humanos(tm) tienen la posibilidad de vivir en un tiempo en que lo histórico y lo eterno se pliegan. En ocasiones participamos de aquello a lo que podemos llamar una “orgía”: ditirambos de dionisios. Un espacio donde todo aquello que parecía oculto, velado, incluso enterrado para siempre emerge con una fuerza estremecedora capaz de abrumarnos y disolvernos. No hace falta ser un metafísico para darse cuenta de ello, simplemente es una cuestión de adn y circuitos neuronales (para los positivistas) o de historia y filum maquínico (para los postestructuralistas). Me gustaría hablar en este breve texto a partir de una de estas experiencias. Y mantendré el nombre de la experiencia analizada al margen, me escudo en una determinada política del anonimato. Estos espacios pueden estar aquí y allí -da igual-, pueden también tener motivos y causas muy diversas, en este texto en concreto se relaciona con un festival de música folk.

Advertencia y método
Estamos a la moda: “La filosofía de esta alta modernidad punk solo puede ser autoteoría, experimentación de sí, autopenetración, pornología” (Beatriz Preciado). Lo que el autor presenta a continuación tiene pocos visos de estudio sistemático, coherente y académico alrededor de un acontecimiento estético-antropológico. Más bien se relatan las reflexiones que dicho acontecimiento generó en el autor al tiempo que se buscan herramientas -¿antropología filosófica DIY? ¿ciencia nómada? ojalá. De ahí gran parte del término “gonzo”, un adjetivo que quiere forzar ciertos límites de la filosofía al igual que lo hizo en el terreno del periodismo. Para el posible lector puede que muchas de sus partes sean simplemente carentes de interés, el autor sugiere que este lector salte directamente dichas partes. Para facilitar esta lectura indicamos que el ensayo se divide en tres grandes bloques y un anexo: 1. Relato-teoría acerca del “fin de una civilización” en un conflicto que enfrenta a Imperio y bárbaros. 2. “Estudio” sobre el MDMA. 3. Apuntes sobre la diferencia y la repetición, también sobre la música con una conclusión precipitada hacia el eterno retorno. ANEXO I. Notas sobre la doctrina (y el discurso) de guerra imperial.

Rosendo González Núñez
rosendo.gonzalez.nunez[arroba]gmail.com
La Mancha-Finisterrae. Verano de 2010. Versión 1.1 para su publicación.

Disponible en .pdf en:
El nacimiento de la tragedia tras el espíritu de la posmodernidad

A intervención de Marcelo Expósito en Coruña, deixa na miña opinión, varias cousas no aire, e varias cousas por plantexar, que dalgún modo quixera aquí reflexar, para cuestionar tamén certos aspectos e dinámicas, que se dan no noso entorno e na nosa universdade, e de cara, cómo non, a facer tamén unha serie de propostas ao respeito.

Ler o resto desta entrada »

Vai con este post un fragmento da primeira clase de O goberno de si e dos outros que Foucault impartiu no Collège de France un ano antes da súa morte. O libro non foi publicado en castelán ata este mesmo ano -a súa publicación en inglés está prevista para xuño do 2010. O curso forma parte do último Foucault, aquel deu un xiro dende a “historia do presente” (obras comprendidas entre Nietzsche, a xenealoxía, a historia ata  Historia da Sexualidade. Vol.1), ata o que chamou a “historia do pensamento” ou a “ontoloxía histórica de nós mesmos” (p.ex. Historia da Sexualidade. Vol.2 e 3, curso A hermenéutica do suxeito; ver tamén as entrevistas “De la amistad como modo de vida” e “Sexo, poder y políticas de la identidad” ).

O extracto que pego é o típico momento en que Foucault vira a cabeza para atrás e tenta explicar cal é o sentido e intención da súa obra. Neste caso, define o seu proxecto -“ontoloxía histórica de nós mesmos”- como unha investigación dos “focos experiencias“. A súa vez, estes focos de experiencias comprenderían tres conxuntos referidos a: (1) saber (formación das prácticas discursivas que crean as formas de saber posibeis); (2) poder (matrices normativas de comportamentos); (3) prácticas de si (tecnoloxías do eu, modos de existencia virtuales para suxeitos posíbeis).

Sen dúbida, este último Foucault vai a dar moito que falar, e o estudo do biopoder, que nos traemos entre mans, fica incompleto sen tales reflexións.

Ler o resto desta entrada »


Resumen: Este ensayo intenta reconceptualizar lo «exótico» y la alteridad siguiendo las aproximaciones foucaultianas -arqueológicas y genealógicas- al concepto de l’homme. Mi intención es discutir las posibilidades de una antropología de lo contemporáneo a la hora de crear un proyecto crítico que tome la figura del anthropos de un modo nominalista, y que pueda articularse críticamente sobre el trasfondo de los problemas enunciados en los movimientos sociales emergentes.
Palabras clave: exótico, anthropos, antropología, movimientos sociales.
PDF: descargar aquí.

Brain'he

Este texto forma parte do libro The Community of Those Who Have Nothing in Common (1984, Midland, Studies in Continental Thought) e é unha sorte de aposta por unha (nova, vella) reflexión encol do qué podemos comunicar dentro dun contexto comunitario discursivo. Qué forzas operan detrás da linguaxe e se é posíbel definir unha exactitude tal que a nosa comunicación chegue a un nivel no que o todo do mundo sexa claro, evidente e predecible, nos seus máis básicos e íntimos niveis.

Unha sorte de Reflexión que chega da man de Alphonso Lingis (Illinois, 1933) Filósofo norteamericano, escritor e traductor. Recoñecido, sobre todo, polas súas traducións ao inglés de Emmanuel Lévinas  e Maurice Merleau-Ponty. Profesor na Universidade de Pennsylvania, é coñecido pola súa singular maneira de xerar tecidos pedagóxicos nos que mestura, nas clases académicas, gravacións magnetofónicas das súas viaxes por culturas e países diversos, o uso da performance como modo de aprendizaxe e a inter-lectura (comunal, cos seus alumnos) de todos os textos que a tradición filosófica lle avén para reflexionar sobre o acontecemento do mundo. Este texto é  inédito en español, coma a maior parte da súa obra, entre a que se contan libros como o arriba cita, Excesses: Eros and Culture (1984), Foreign Bodies (1994),  ou Violence and Splendor (no prelo).

A Tradución deste texto foi realizada por  Fausto Alzati (México D.F., 1979) Filósofo, ensaísta e tradutor. Actualmente conta cun libro en imprenta: Inmanencia Viral, ensayos sobre el post-punk (Tierra Adentro, México, 2009).

Ler o resto desta entrada »

Pego aquí abaixo, despois do salto de páxina, un pequeno artigo escrito por Paul Rabinow no que discute certos usos “simplistas” do concepto de biopoder nos debates contemporáneos. Xa que un dos dous proxectos nos que dende a Universidade Invisíbel estamos a traballar trata precisamente sobre o biopoder e as migracións, penso que pode ser de interese debatir a miudo este concepto. Inicio con este post o que tentará ser unha serie de debates sobre a actualidade do biopoder. Penso que Rosendo continuará esta serie a través do que el xa ten traballado neste sentido.

Máis sobre o “anthropos sintético” aquí e aquí. Outras críticas de Rabinow (e Nikolas Rose) aos usos do concepto de biopoder (en Negri e Agamben), e análises do biopoder contemporáneo, aquí. Por certo, o blogue a través do cal chegeui ao artigo de Rabinow non ten perda, ver somathosphere.

Nota 1: O artigo está traducido ao castelán, no obstante, ainda está pendente de revisión.

Nota 2: No texto Rabinow fala da traxectoria do Anthropology of the Contemporary Researh Colaboratory.

Ler o resto desta entrada »

Cuelgo un fragmento del libro Diferencia y Repetición, en donde Gilles Deleuze habla sobre Antonin Artaud. El texto va acompañado de un comentario de Man Hauser.

Deleuze en Diferencia e Repetición (páx. 226 ed. Amorrortu)

Nada máis ilustrativo que o intercambio de cartas entre Jaques Rivière e Antonin Artaud. Rivière mantén a imaxe dunha función pensante autónoma, dotada dunha natureza e unha vontade de dereito. Por suposto, temos enormes dificultades de feito para pensar: falta de método, técnica ou aplicación, e ata falta de saúde. Mais se trata de afortunadas dificultades: non soamente porque impiden á natureza do pensamento devorar a nosa propia natureza, non soamente porque poñen ao pensamento en relación con obstáculos que son outros tantos “feitos” sen os cales non chegaría a orientarse; senón porque os nosos esforzos por superalos permítennos manter un ideal do eu [moi] no pensamento puro, como un “grado superior de identidade a nós mesmos”, a través de tódalas variacións, diferencias e desigualdades que non deixan de afectarnos feito. O lector verifica asombrado, que, canto máis preto se cre Rivière a Artaud, canto máis cre comprendelo, máis se alonxa del e fala doutra cousa. Rara vez houbo un malentendido semellante. Pois Artaud non fala simplemente do seu caso, senón que xa presinte –nas súas cartas de xuventude- que o seu caso o pon en presencia dun proceso xeneralizado de pensamento que xa non pode refuxiarse baixo a imaxe dogmática que inspira seguridade e se confunde, pola contra, coa destrucción completa desa imaxe. Por iso as dificultades que di experimentar non deben ser comprendidas como feitos, senón como dificultades de dereito que concernen e afectan á esencia do que significa pensar. Artaud di que o problema (para el) non é orientar o seu pensamento nin mellorar a expresión do que pensa, nin adquirir aplicación e método, ou perfeccionar os seus poemas, senón simplemente chegar a pensar algo. Esa é para el a única “obra” concebíbel; supón un impulso, unha compulsión a pensar que pasa por todo tipo de bifurcacións, que parte dos nervios e se comunica ao alma para chegar ao pensamento.

Ler o resto desta entrada »