Laboratorio Invisibel

nomadismo & metrópole (notas)

Posted on: Xaneiro 21, 2011

man_hauser, máquina de guerra

Non entendo a teoría como algo oposto a práctica; antes ben, coido que é a teoría, no fondo, e na súa concepción máis fina e precisa, iso si, a forma sublime de práctica; aquela práctica na que non queda nada fóra, na que non hai algo EXTERIOR que se aplica no acto, senón que o mesmo acto é todo POTENCIA, non segue ningún método a priori, senón que o método se explícita ao tempo que se desenvolve.

Con todo, isto non implica que previamente non se dean separadas as dúas cousas: teoría & práctica. Non implica que poidamos comezar, xa desde un principio, desde unha unificación da TEORÍA & PRÁCTICA. Senón que isto mesmo, o tender a esta unificación é una laboura e un cuestionamiento, case unha INCAPACIDADE que nos ten que posuir, acechar, aterrar, sobrecoller. Quizais ese sexa o previo TEÓRICO.

A arquitectura, o urbanismo… sofre os síntomas da HIPERCONCIENCIA: o exceso de conciencia e polo mesmo, a incapacidade da acción tamén. Parece que a arquitectura (urbanismo) ten que mirar sempre dende fóra; planificar, qué é o que vai suceder e cómo vai suceder. Nunca está dentro do ACONTECEMENTO, do que acontece dentro dos espazos, e polo tanto dentro dos seus tempos. Mira desde fóra, planifica mais, se somete aos seu propios parámetros?

Sen embargo, é posible planificar desde dentro. É posible que a planificación, o PLAN, sexa INMANENTE. E polo tanto, a súa elaboración e desenvolvemento, non sexa previsto dende fóra; senón todo IN-VOLUCRADO, todo un decir no que se in-diferencian causa-efecto. Un plan no que os efectos previstos sexan xa causas antes de acontecer, e polo tanto, se desfigure a noción de EFECTO, o mesmo que de causa, o mesmo que o de previsión. De feito, teríamos que comenzar xa por una noción de efecto previo, considerarnos xa dentro dun efecto e polo tanto, non partir xa da noción de ACTUAR nun espazo, senón antes ben: CONTRAEFECTUAR ese espazo.

Por exemplo, a noción de deserto. Podemos tentar producir o deserto, como acción, etc. Mais quizais sexa máis atinado, e máis acorde coa noción de deserto, facelo deixar medrar. Isto quere dicir, saír da posibilidade de CAUSALO, e antes ben, pensar que xa acontece e que o que mellor podemos facer é efectuar, CONTRAEFECTUAR, o seu desenvolvemento, a súa potencia.

Esta é a lóxica do CORPO SEN ÓRGANOS. O deserto é o corpo sen órganos; é dicir, ese corpo ou territorio que ten un potencial e unha riqueza grande, inmensa incluso, pero sen órganos. É unha riqueza invisíbel, virtual incluso, que carece de órganos, de territorialidade produtiva. Así: o deserto está atravesado por fluxos invisíbeis, subterráneos, hai unha flora e unha fauna moi rica de feito no deserto, que non se ve, que non é orgánica neste senso. Hai vida no deserto, de microbios e micropartículas, que viaxan nas correntes subterráneas e no aire, vida que non é orgánica, bacterias e diásporas, nomadoloxía que poboa o corpo sen órganos.

O que a min me interesa deste Laboratorio, tal como parece que se está montando, en torno ás temáticas de filosofía & urbanismo, por dicilo dalgún modo, ou se se quere, en torno á cuestión metropolitana; interésame a noción de NOMADISMO; nomadoloxía, etc. Como afecta isto á noción de CIDADE e CIDADÁN? Como este se ten que ver sometido a un novo TEMPO, a unha nova temporalidade na que xa non dominan as relacións causa-efecto senón que se ve sometid@ a elas? Sometid@s ao ACONTECEMENTO como aquilo que nos sobrevén, que acontece, e no que os apriori conscientes e dominados cambian e se transforman cara uns apriori incontrolábeis, inconscientes e esquizoanalíticos.

Volvamos outra vez, un momento ao principio: como “actuar”, intervir de forma unificada: teoria & prática? O intervir é antes case máis un padecer, un SOPORTAR o que acontece, un sobrevivir á circunstacia. Nese punto se achegan, infinitesimalmente, teoría & práctica; e se cabe, chega un momento, no que cuanticamente, damos o salto, e estamos xa no outro lado. A práctica e a acción non é que non existan, senón que se subordinan, se inclúen, ou entran en rizoma se se quere, coa teoría. É unha imaxe-tempo, en vez dunha imaxe-movemento no cinema: o que filma a cámara, o que acontece, alén de ser ou non ser acción, importa o modo en que se relaciona a imaxe, a súa estética, a súa textura, o seu tempo… con aquelo que acontece na mesma.

Se pensamos nunha nomadoloxía en GZ, se pensamos nunha GZImaxinaria: como sería posible? Para min, hai que repasar as claves para a formación de fluxos, fluxos que non corporicen, que non coagulen en células: sistemas, orgánicos. Desenvolver a potencia inorgánica das nosas formacións-relacións; que vén sendo tamén a nosa potencia virtual e metropolitana.

Entendo metropolitano como o espazo que crea e recrea unha nova concepción da cidade e do cidadán. Se a cidade é o espazo clásico, medieval e moderno, que ailla, separa, o orde do caos, a través da muralla, etc. A metrópole é o espazo que cuestiona isto, que o abre, por dentro e por fóra e contamina, comunica os dous espazos (orde e desorde) de forma indiscriminada. Infecta a orde de desorde ao tempo que introduce factores de orde, organicidade e sistema no EXTERIOR. Isto ten unhas consecuencias brutais e que van alén dun mero testimonio ou diagnóstico satisfactorio deste feito. O interior é conquistado tamén polo desorde: ao tempo que a natureza, a ecoloxía exterior está ameazada: problema global e crise ecolóxica; tamén o interior, o máis íntimo, a psique e o AFECTO se parte e se contamina, se crispa e se escinde. A nosa condición esquizoide, o Imperio e o tirano, o fascista, dentro de nós mesm@s (Tiqqun), os dispositivos de control interiorizados (Preciado), as tres ecoloxías (Guattari).

A metrópole é ese espazo interconectado, nómade incluso, do que se apropia o CAPITALISMO. Efectivamente, o capitalismo se apropia da condición nómade, a fai súa até certo punto inquietante, que crea as condicións, a súa vez, dun Estado (Imperio xa) de confusión absoluta, de conexión de contrarios, a famosa noite de Hegel na que tódolos gatos son pardos…

O capitalismo se apropia da condición nómade de formas diversas; e até quizais non por casualidade; quizais se apropia desta condición coma dun destino (Heidegger), que non quere deixar escapar, fuxir, acabar de liberar; como se canalizara a súa última sombra, o seu maior inimigo: se non podes con el, únete a el…

O capitalismo fomenta as viaxes, as comunicacións (tren, avión, coche, etc.) mais tamén telecomunicación como nunca (tf, tv, internet…). Deslocaliza sen debida; ágora ben, desterritorializa tamén? Quizais sexan cousas diferentes… O propio capital, os cartos en metálico, a “prata”, etc. delatan a condición metalúrxica do capitalismo, no que o capital funciona como corpo sen órganos, corpo improductivo en si mesmo, dun sistema que se basea na súa propia descodificación contínua (Antiedipo e Mil mesetas, D&G). O capitalismo é insostible, como todo corpo sen órganos, ten un índice de autodestrucción inevitable, non debería de temer a morte, senón que precisamente, a morte, é una condición do mesmo, da súa evolución e da súa potencia…

A nosa época é una época de intromisión, de invasión, de infiltración, violencia, contaminación. Do dentro cara fóra e viceversa. A noción de guerra de nova xeración: guerras que xa non acontecen nun campo neutral de batalla, guerras que acontecen no territorio civil, a segunda guerra mundial como eixo desta transformación; a proliferación da violencia no espazo público e privado incluso: a retransmisión nos medios de comunicación, a guerra no salón da túa casa, os tanques nas rúas de Bagdag, Serbia, etc. Sen dúbida, a forma resultante da MÁQUINA DE GUERRA dinos moito do tipo de formación que hai detrás; na que se sustenta ou á que sustenta.

Mais fronte a isto, é posíbel tamén, ou está xa potencialmente, a posibilidade dunha maquinaria nómade, que se aproveita desta situación desordenada do capital e dos afectos; e que emprega as tecnoloxías para vinculalos: DOUTRO MODO. Este outro modo de vinculalos, crea outro espazo, ou se dá noutro espazo; eu xa non o chamaría cidade (ao espazo deste encontro, onde estes encontros suceden ou ACONTECEN), ainda que tampouco importa demasiado iso. Son TAZs, quizais, ou comunidades. Son comunes, comunas, espazos de encontro desterritorializados ou METRÓPOLES incluso. Quizais caiba un novo termo para referirse a elo; algo así como ECÓPOLIS? Ou algo que aluda aos fluxos inconscientes, nómades, virtuais, etc. como canles de vinculación e encontro deste (os) novo(s) pobo(s). E unha das súas características fundamentais, é que non separan a súa máquina de guerra da súa máquina de cultura ou recreativa. Non hai un aparato militar como na máquina Estado nin unha especie de Cultura (como aparato tamén, véxase cómo proliferan na actualidade) que se xustifique por si mesma, etc. A involucración destas dúas cousas, é outra das súas claves.

Advertisements

2 Respostas to "nomadismo & metrópole (notas)"

Situando nuestros cuerpos físicos en el centro de nuestros sistemas nerviosos ampliados con la ayuda de los medios electrónicos, iniciamos una dinámica por la cual todas las categorías anteriores, que son meras extensiones de nuestro cuerpo, incluidas las ciudades, podrán traducirse en sistemas de información“. McLuhan.

Nomadismo & tecnoloxía: digamos que a través das tecnoloxías o espazo a habitar é o tempo; a cidade é virtual, a convivencia está aí mediatizada, e xorde un novo “civismo”. A aldea globel é sen embargo, case contra o concepto de civismo, unha emerxencia do tribal e do instintivo, da barbarie que insinúa Rosendo no post anterior.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: