Laboratorio Invisibel

sacerdotes do Espectáculo

Posted on: Setembro 9, 2009

As raices do Espectáculo afúndensen na máis antiga das especializacións sociais, a especialización do poder. Por elo, o espectáculo é unha actividade especializada, símbolo de tódalas demais. É a representación diplomática da sociedade xerárquica ante si mesma, unha sociedade da que desterrouse calquera outra palabra. Neste sentido, o máis moderno é tamén o máis arcaico“. Guy Debord, A sociedade do Espectáculo.

Pregunta: como xestiona o Espectáculo a comunidade nómada insurxente? Como libera-lo do arranxo xerárquico vertical absoluto? Non haberá que contra-atacar precisamente a especialización?

Advertisements

11 Respostas to "sacerdotes do Espectáculo"

Mmmm, unas respuestas así -medio- a bote pronto:

1. No es lo mismo especialización que apoyo mutuo.

2. Así, “el poder” en abstracto -para mí- no existe sino que existen las relaciones de poder (Michel Foucault).

3. Para mí, no se trata tanto de suprimir estas como de gestionarlas adecuadamente, aumentar la movilidad, la reversibilidad. Es decir no actuar sobre/contra los “estados de dominación” sino sobre “las tecnología de gobernavilidad” (Michel Foucault y Maurizio Lazzarato).

4. Yo, desde luego, no estoy dispuesto a renunciar a las “relaciones estratégicas de poder” que después de todo son las que me dan forman y dan forma, ¡más bien quiero aumentarlas y que se aumenten!. Devenir-piedra/buda no es devenir-imperceptible.

5. No creo en el “libera-lo do arranxo xerárquico vertical absoluto” al igual que no creo en un dualismo radical árbol/rizoma.

6. Ahora bien, todo depende de como entendamos “especialización”. Es decir: a) Si la entendemos como un determinado modo de producción industrial actualizado en el fordismo (tal y como la describe Adam Smith), o -por ponerlo de otra manera- un determinado tipo de “gobierno” vinculado con el liberalismo. Que por otro lado está en vías de desaparición -en cierto sentido- en nuestro mundo de formación continua y movilidad. b) O simplemente la entendemos como “simpatía-ahí” -por ponerle un nombre. Utilizando términos heideggerianos, ¿quizas una Stimmung (Disposición, humor) cercana al aturdimiento (animal) o al aburrimiento (que provoca la antropogénesis)?

No se si va por ahí la reflexión… ¿?

Abrazos.
Ro.

Pd1: Sobre diferentes formas de poder en Maurizzio Lazzarato y Michel Foucault, http://ciudadtecnicolor.wordpress.com/2008/05/12/voluntad-de-poder-y-gubernavilidad/

Pd2: Por ir a lo práctico. Interesante echarle un vistazo al término “Governanzza cuttural” que la nómada -y la Ulex y la casa invisible- está trabajando mucho ultimamente. Un libro que publicó trafis que quizá te itnerese, “Producción cultural y prácticas instituyentes. Líneas de ruptura en la crítica institucional”, http://www.traficantes.net/index.php/trafis/content/download/20434/203875/file/transform-preferros.pdf

Amigo Manu,

Encontro interesante o teu texto, perdón, o comentario ao texto de Guy É. Débord, sen embargo non acabo de entendelo de todo, ou ben porque non acabo de sintonizarme co contigo ou ben porque me parece excesivo pensalo así, a día de hoxe. Entendo ben as teses situacionistas, e -mal que ben- o situacionismo formou parte constitutiva de todos os novos movementos autonomistas e xerativo-políticos até o día de hoxe (por moita negación que dilo queiran facer as mentes benpensantes, academizadas e dicotomizadas do sistema).

Sen embargo hai un acerto no que dices (para min) e é: “Non haberá que contra-atacar precisamente a especialización?” Creo que aí se aproxima unha verdade certa. Que é aquela que implica a unha totalidade no saber, en tanto que inter-mestizaxe de coñecementos e disciplinas.

A día de hoxe, un sabe do seu, pero (eu pregunto): “un pensador biopolítico (por porlle un termo), coñece á súa vez os avances científicos en física atómica ou nuclear, sabe das formas en que a bioloxía molecular desenvolve as súas innovacións tecnolóxico-científicas, coñece qué clase de literatura se está a desenvolver a día de hoxe, cales son as formas en que a sociedade, en vastas áreas de coñecemento e saber, se está desenvolvendo?” Eu creo, con Ortega, que a “especialización é a conclusión do todo anhelo cognoscitivo e vital”.

Apertiñas,

Rob.

Pola contra, con relación ao que dice Rosendo (“Yo, desde luego, no estoy dispuesto a renunciar a las “relaciones estratégicas de poder” que después de todo son las que me dan forman y dan forma, ¡más bien quiero aumentarlas y que se aumenten!”) estou totalmente dacordo. Pero coas reticencias propias do que creo pertinente para a evolución: a auto-conciencia de relación horizontal entre as partes.

Na liña do comentario de Rosendo, non penso que se poida falar dun arranxo xerárquico vertical absoluto, senón máis ben en colonizacións, solidificacións, condensacións, produtos dunha estructura multiforme e rizomática tecida na rede de relacións cotiás de poder. Neste senso, é determinante a análise do proceso de arranxo: o proceso no que o arranxo cobra “realidade” e toma forma na macro-estrutura -sexa o Estado, sexa a cultura, sexa a comunidade, sexa a Ciencia-. De aí tamén a conveniencia de aborda-la cuestión do Capitalismo alén da eterna reiteración de análises hoxeneizantes, e pensar que o problema non é o Capitalismo, senón as relacións de poder que se artellan baixo o paraugas semántico do Capital. Non se pode ir contra o capitalismo porque o capitalismo non é, senón que son as relacións económicas, as relacións ontosemánticas, os dispositivos de enunciación que producen os arranxos, máis a partires dunha desconexión radical. Recorden que Guattari xa falaba de fluxos capitalísticos que estarían presentes, operando, de maneira independente ós sistemas políticos ou culturáis -isto é unha certa ontoloxía-, e independentemente tamén ó arranxo da historia -i.e. falar dunha determinada xestión do desexo, non da concretización en situacións históricas concretas, traballo dos novelistas/historiadores-. Os ataques contra a alteridade non proceden dunha ordenación divina -digamos, a eterna autoridade externa ás propias redes de relacións- senón das diferentes entidades que traballan no interior do non-sistema, cuxos movementos de posicionamento no seo da relación provocan o efecto macro -efecto 1+1+1+1+1 …-. Non un plan, senón un resultado perceptible dende a multiplicidade das leturas, que en todo caso interpelan ás subxectividades que ocupan posicións diversas dentro das diversas relacións nas que interatúa no campo social.

Amigo Dan,

Paréceme acertada a túa posición, xa que entendo aí que hai unha reflexión sobre o factor constitutivo do poder como dun algo acontecido no meu proceso interior. De modo que toda análise que se queira facer do exterior debe implicar, en primeiro lugar, un interior. Entendo o factor intrascópico do capitalismo e que este se devén dentro de formacións dadas como patróns cognitivos, isto é, que todo o que forma o chamado capitalismo é un proceso-programático-chamado-capitalismo.

Aparte, tamén entendo que, dende esa perspectiva, o pior que se pode facer é arremeter contra ninguén, e usando a parábola aquela tan manida de xesús de “o que estea libre de pecado que arroxe a primeira pedra” ou “vede o tabique no voso ollo antes que o grao de palla no alleo” sería para min máis que indicio de que o proceso de crecemento comunal implica unha re-articulación das prácticas dende unha intra-análise da nosa ratio constitutiva, daquela que erixe esa verticalidade (un sobre outro, opresión, en suma, na que un obriga-manda-detenta o poder de outro) non absoluta mais si presente, realmente, sobre o acontecemento político de nós.

Por outra parte considero que, contrariamente ao que todos se aveñen a dicir, non todo é molecular, senón que as realidades, per se, acontecen-molarmente, pero é o seu devir intersticial molecular (o seu devir-algo), de modo que non podemos crer que todo (e toda forma de praxe constitutiva rebelde) se da só no plano do molecular: de feito hai un momento no que toda forma molecular chega a se constituir máquina molar e computante de situacións e de realidades; cando isto chega aparece unha nova relación de poder: unha computadora ontolóxica rexional que codifica un nivel ou regra de cómputo, a cal é transmitida a todas as remesas de seres que acontecen en esa rexión. Ese proceso é coñecido (para o que o padece) coma unha Alienación, na que un ser non se decata da súa condición de dominado. E aí si é preciso entender que “hai unha instancia exterior controlando o meu comportamento”. De certo unha instancia que, coma o dispositivo ontosemántico (marabillosa palabra), implica un control no meu interior na medida en que o acepto:

Só rebelándome constitutivamente, auto-analíticamente encontrarei
armas e respostas para a miña emancipación.

E para a da miña comunidade.

Non creo nunha inmanencia absoluta, pelo menos no proceso humano, en concreto do que falamos. Me parece que esa inmanencia ou total horizontaledade da que falades… non se dá de facto; e que sempre hai pequenos instantes, pequenas decisións, conexións coa verticalidade onde cada un, cada quen, rearticula o seu saber, o seu aprehender, onde cada quen re-configura a súa posición molecular e cristaliza, se cabe (o que tampouco me parece que sexa dicer que se volve molar ou toma do molar…). Me parece que esa é unha das grandes débedas de Deleuze, que precisamente investiga Agambem e coido que chega a denunciar: hai en Deleuze aínda unha noción de natureza ou un intento de resposta a mesma en termos conceptuais pola cal non deixa de escapárselle algo. Hai que ver e investigar isto; con todo o interesante e ineludível que sigue sendo Deleuze…

A inmanencia absoluta é unha falacia; e incluso, é o paradigma do Império, alén do Estado. Xa o acusan tamén os tiqqun; saír de esa inmanencia absoluta, nesa suposta total horizontalidade dos procesos… como é posíbel unha articulación tal senón hai conexións verticais que definan (incluso en alta qualidade) a nosa singularidade irremplazábel? Como se produce senón a potencia diferencial senón a partir do que cada un “ve” sen remedio a expensas do que poida compartir e comunicar? Hai moito disto até en Deleuze, que chega a falar da verticalidade (non tanto da trascendencia) cando fala do Aión, que non en van se relaciona co tempo, co seu instante de presente absoluto, e este a súa vez coa traxedia, algo que Deleuze e Guattari si que deixaron no tinteiro.

Pola contra me parece que a suposta inamencia absoluto implica unha sumisión á mesma; sumisión na que entre outras cousas consiste o capitalismo e o Império Global que acontece a dia de hoxe. Ao someternos consciente ou inconscientemente a esta negación de toda verticalidade trascendente creamos, entre todos, segundo ese 1+1+1+1+1… do que falas, Dan, unha trascendentalidade final, ou unha inmanencia trascendida, ou digamos que, nas miñas verbas, un bloque de vazío (baleiro) que nos separa definitivamente do que acontece, que media entre a nosa potencia e o seu devir (e a súa superficie…) e agarrota o noso instinto, colapsa a núa vida, impide a emancipación e emerxencia das formas de vida comunitarias novas, porque todas elas e todos nós, nos sometemos a ese gran tótem baleiro erixido no centro de nome: non aceptes ningún tipo de revelación e asentimento propio, singular e exclusivo se non se dilue ao tempo, non pensar de tod@s… (politicamente correcto, como vedes).

Non estou a favor da trascendencia; ou alomenos de “recuperar” unha trascendencia agora fronte a unha inmanencia pasada. Me parece que a trascendencia forma parte do paradigma moderno aínda, certamente, incluso como suxeito; mais para “superala” coido que non hai que cambiala por máis por unha inmanencia absoluto da proceso, sen restriccións.

É preciso: contraefectuar o paradigma moderno da obxectividade cara un paradigma que profundice e aflore as subxectividades, e a súa carga e configuración molecular. Agora ben, isto non quer dicer que non faga falta certa obxectiviadade, mais se trata dunha obxectividade subordinada agora á subxectividade e non viceversa, como pasaba na modernidade e pola que tantos problemas tivo a filosofía e digamos que as humanidades para xustificarse (precisamente porque necesitaban de xustificación…). Do mesmo xeito, cómpre contraefectuar a trascendentalidade da tradición e (me atrevería a dizer; do homo-sacer) coa inmanencia que se propón con moitísima forza en Deleuze-Guattari entre outros. Mais cómpre tamén deixar certo instante aberto á trasncendencia, á comunicación vertical e exclusiva, ao descenso do poder insitu, “personalizado”. Isto, coido, non o sabe facer o pensamento como tal, non o sabe facer a filosofía ou a tradición cognoscitiva occidental; ao marxe do ritual e co horizonte obnubilador da democracia, a horizontalidade tal do consenso, a súa neutralización homoxeneizante das vontades de poder e o seu afloramento en superficie.

É dicer; cabe unha trasncendentalidade contemporánea- iso si, sometida, subordinada á inmanencia como plan xerativo e base resolutiva de todo encontro trascendente.

os sacerdotes (homo sacers!) do Espectáculo son os que imperan este; arranxan a trascendencia e non deixan que aconteza a súa potencia molecular. Antes prefiren sometela ao tótem do vazío: bloom!

Caros amigos,

Eu insistiría en ter coidado cos conceptos. O par “molar/molecular” non ten contidos éticos de por si, non é que o molecular sexa o bo e o molar sexa malo. Deleuze e Guattari adiantáronse a este posible malentendido e o deixaron ben claro. Noutra lugar xa o discutín (ver aquí). Traio outra cita máis, tomada de Mil Mesetas (Pre-textos, 2004: 218-219):

[…] el fascismo implica un régimen molecular que no se confunde con segmentos molares ni con su centralización. […] Si el fascismo es peligroso se debe a su potencia micropolítica o molecular, puesto que es un movimiento de masa: un cuerpo canceroso, más bien que un organismo totalitario. El cine norteamericano ha mostrado a menudo esos núcleos moleculares, fascismo de banda, de gang, de secta, de familia, de pueblo, de barrio, de automóvil, y del que no se libra nadie. Nada mejor que el microfascismo [fascismo molecular] para dar una respuesta a la pregunta: ¿por qué el deseo desea su propia represión, cómo puede desear su propia represión? Por supuesto, las masas no sufren pasivamente el poder; tampoco “quieren” ser reprimidas en una especia de histeria masoquista; ni tampoco son engañadas, por un señuelo ideológico. Pero, el deseo siempre es inseparable de agenciamientos complejos que pasan necesariamente por niveles moleculares, microformaciones que ya moldean las posturas, las actitudes, las percepciones, las anticipaciones, las semióticas, etc. El deseo nunca es una energía pulsional indiferenciada, sino que es el resultado de un montaje elaborado, de un egineering de altas interacciones. […] Habría que evitar cuatro errores relacionados con esta segmentaridad flexible y molecular. El primero es axiológico y consistiría en creer que basta con un poco de flexibilidad para ser “mejor”. […]

Coido que temos que ser rigurosos co traballo conceptual, e que se criticamos o reximen dos espertos e a división do traballo, tendo en conta que cada quen ten feitas as súas propias e diversas lecturas (a división do traballo semella insuprimible), penso que unha definición pausada dos conceptos , exemplificada en casos cotidiás ou históricos, é fundamental, de xeito que outros podan entrar nos debates. Dado que “molar/molecular” é un par conceptual que non paramos de empregar, estaría ben definir que significan.

Deixo o link a un artigo meu no que tentei facer unha definición do molar e o molecular, así como do concepto de “poder” foucaultiano, do cal Rosendo penso que estaba a falar. O artigo pode descargarse aquí. Os epígrafes dos que falo son “El sujeto y el saber” e máis “El sujeto y el poder”.

Apertas!

En parte, en acordo con Antón -no que concerne ó caracter non asiolóxico do par molar/molecular-. Engado:

“No existe lógica de la contradicción entre los niveles molar y molecular. Las mismas especies de elementos, los mismos tipos de componentes individuales y colectivos en juego en un determinado espacio social pueden funcionar de modo emancipador a nivel molar y, coextensivamente, ser extremadamente reaccionario a nivel molecular. La cuestión micropolítica es la de cómo reproducimos (o no) los modos de subjetivación dominantes” F. Guattari. Micropolítica. Cartografías del deseo
Non tanto nas cuestións definitorias. Coido que, malia as necesidades, hai que tentar evita-lo peche hermenéutico, aínda que si sexa pertinente una aproximación conceptual circundante; i.e. qué construcións de sentido (arranxos conceptuais, non si?) son pertinentes, e cales traballaría na direción da replica logocentrista.

Saúde

A ver se consigo artellar algo:

1. fascismo molecular? pero… inmanencia molar antes que trascendencia molecular? Ao marxe das lecturas canónicas de Deleuze-Guattari, que non creo que sexa o propósito de ningún de nós, coido que o primeiro se parece moito-moitísimo ao que Nietzsche e Ortega entre outros chamaron algo así como Espírito gregario, ou rebelión das masas, e do que desconfío. Mentres, o segundo, coido que non é senón o propio acontecemento (estético ou desexante) que pasa no Zaratustra: un home só, aillado, ao marxe das institucións, etc. e polo tanto da molaridade que consegue unha conexión molecular co instante absoluto, vertical, Aión. Intante que contraefectúa a historia universal hegeliana, a moral e o evanxeo, no Zaratustra, e abre un novo horizonte, aínda por pensar: o da terra e o super(trans)home… (neste sentido de trascendentalidade molecular en Niezsche ía tamén o post “a imagem en Nietzsche”…).

2. Non estou en contra da paridade ou complementariedade do molar/molecular. do mesmo xeito que ti Antón xa mo plantexaras antes (e non unha vez, senón máis de unha e de dúas que me contestas con iso…) eu xa te contestara nestes mesmos fios de comentarios do Laboratorio; o molar me parece que é unha táctica que complemante, na que se apoia a forte desterritorialización e fuga que é o estoupido molecular, e que por si só, este estoupido molecular, pode producir afundimentos no caos, como no caso de Artaud, descomposición nas profundidades do corpo sen órganos, a incosistencia radcal do que non se sotén ou o in-soportábel sen remedio. É precisamente esa lóxica do insoportábel sen remedio a que se desenvolve no fascismo, no nazismo, na que o molecular, por iso mesmo, non fai senón autodestruirse, e non lle cabe outra saída ao fascismo que a autodestrucción (isto tamén o sinalan Deleuze-Guattari en Mil Mesetas). Agora ben, de novo, “vencedores o vencidos?” o medo á repetición do fascismo lévanos demasidas veces a negar a posición, a comunicación vertical, a tentar a resolución da Historia, a mirar polo seu cumprimento. E como cabe senón entender o acontecemento do que tanto falan Deleuze-Guattari? –Neste senso Heidegger estivo máis cerca… máis dentro da situación ou da Historia para poder contra-efectuala…

3. Por exemplo, é bo para Universidade Invisíbel comprender estas relacións de complementariedade entre o molar/molcular; certamente. Para uns pode residir no feito de que universidade Invisíbel non rexeite vincularse coa Intitución Universitaria convencional, que conceda créditos de libre configuración, que empregue os seus espazos e medios para as reunións, etc. E vale, pode ser que sexa iso pertinente incluso nos estea servindo para despegar, para non disolvernos nen afundir no caos molecular des-coordinado, des-organizado, a-sistemático, a-rítmico e destructivo. Agora ben; non pode haber aí elementos tamén anti-emancipadores e que nos estean pechando a outros devires e potencias? Cando se considera con tino o molar? Ou ben, non se volve inútil a distinción se despois se volve a reunir o seu potencial analítico? Quero dicer, se nos quedamos con o retorno da paridade molacular/molar… de que nos valeu a súa diferenciación orixinaria? Non son estes máis ben recovecos propios da consistencia do sistema deleuze-guattariano (que hai que ter en conta, certamente) e non tanto aportacións en si? Non é precisamente o momento no que o pensamento deleuze-guattari se pecha como sistema e quase representación do mundo e do acontecemento en vez de Acontecemento mesmo?

4.un pasiño máis: eu vexo acertado, e incluso propongo, o interactuar a Universidade Invisíbel con Institucións molares como concellos en principio, ainda que agora, últimamente, penso tamén no CGAC; algo do que xa falaremos, se cabe. Pero isto no quita a cuestión: son pertinentes estas interaccións coa molaridade? Ata que punto non coartan e coagulan a potencia molecular? Pois… o vemos por ejemplo nas xornadas de Corcubión; o veremos en Rianxo. Veremos ata qué punto estas molaridades son traspasábeis pola potencia molecular ou son definitivamente reterritorializacións sen saída. Hai que medir estes aspectos, evalualos, pensalos, analizalos, con tino e inteligencia, tamén con paciencia e comprensión… Por que escollemos interactuar (entrar) en determinadas formacións molares e non en outras? Non é precisamente nesa elección onde reside a sorte da emancipación molecular? E non sigue sendo esta, ao final, o propósito?

5. A especialización da que fala Debord é a especialización no poder: non a especialización técnica, senón a especialización política, e polo tanto a formación macropolítica. Para min, acontece aínda na cultura contemporánea unha especialización política no mundo do Espectáculo; do mesmo xeito que no mundo da tecnoloxía (non me estraña que Hackin Bey rexeita a mesma). Fixádevos: soamente se sae da especialización no poder cando se rompe a barreira entre pobo/gobernantes; cando os supostos gobernantes non producen para un pobo, senón que son eles mesmos ese pobo. Isto quere dicer: que segue habendo ruptura entre pobo e clase privilexiada e benefactora (usurpadora) dos demáis, da masa, até que esa mesma clase (non se converta masa) mais si se converta en pobo. Isto quer dicer: emancipe as súas formas de vida, as solte, as libere, retorne a elas. Isto é: re-crie as súas condicións básicas de vida, a súa infraestructura: o seu hábitat, a súa alimentación, etc. Aínda que teñamos que contraefectuar o capitalismo cognitiva, se cabe en primeiro lugar, non hai que esquecer, non poderemos saír xamais, do arranxo molar, a menos que contraefectuemos tamén a sociedade industrial, a súa produción primaria, á que se cabe, chegaremos quase, en último termo, certamente.

Non pensar que o poder en si mesmo, como especalización, constitúe unha molaridade a salvar, é aí para min o erro. Efectivamente, o saber/poder (Foucault) como paradigma, e se cabe, a gran molaridade, a molaridade en si, o arranxo sobre a emancipación que tamén pon en cuestión o noso benquerido Ranciere (o mestre ignorante) e sobre o que soamente cabe, segundo o meu punto de vista, a contraefectuación da universidade invisíbel, ou nómade, como concepto. Polo tanto, é esa molaridade a que hai que salvar (sortear, eludir, contra-atacar) e as alianzas intermedias están noutras: máis minoritarias, máis marxinais, máis inofensivas e descoidadas, etc.

Mentres non nos demos conta, que o pensar, como especialización exclusiva, non é senón correlato da súa correspondente forma da molaridade do poder, non poderemos saír do paradigma do saber, i entrar, pola contra no paradigma do aprender, no que se acaso, pensaremos máis tarde, cómo intervén a trascendentalidade.

Unha aperta a tod@s, amig@s,
Sexa o ben e a emancipación da nosa comunidade
Con tino e coidado dos nosos pasos, con conciencia e precisión,
Certamente,
E con amor (des)personalizado.
(dionisos!)

Eu creo que a efectuación molar / molecular da que andamos un tanto lixeiros de cascos responde, máis ben, a un paradigma interno no ciclo hermenéutico – discursivo de Félix Guattari e Gilles Deleuze, e tal vez face-lo feche (como di Dan) hermenéutico en torno a unha serie de denominacións conceptuais que para outros serviron para moito, pero para nós apenas nos guían o camiño, salvando o do (noso) propio pensar, podería implicar un descenso de realidades disimétricas co noso plantexamente de apertura e comprensión, posto que andariamos no que Sócrates dicía a “interpretación do interpretado”. Creo que deberiamos abrir as fendas do noso entender e tentar comprender eses conceptos á luz da implicación práctica a día de hoxe, na nosa propia desenvoltura vital, e non tanto na hermeneusis fundante do texto, exclusivamente, que (coma sempre) asolaga o sentir cunha paramétrica determinada do que debe ser isto ou aquilo.

En todo caso, si acerto a entender que non existe axioloxía no proceso molar / molecular, sen embargo si entrevexo que ambas posturas si refiren parámetros intencionais, isto valla por: a intencionalidade é a que refina o modelo molecular no seu devir cara unha instrumentalización ou outra. O que implica que (dalgunha maneira) o molar é a efectuación realizativa do molecular no seu devir -a- algo, o que implica sempre unha Forma-Estado, un Corpo-Definido ou unha Realidade-tal-que-Esta. Sairse de esa rendixa intencional que produce unha tendencia de “isto molecular en fluxo” a “iso molar en reestructuración estática permanente” é o exercicio de auto-analítica do que se falaba noutro comentario.

O propio Deleuze / Guattari o din nalgún párrafo do Mil Mesetas: “todos nós temos en nós mesmos a un pequeno microfascista, que tende a concretuarse nunha forma de significación central”. Para min, perdoade que o diga, pero a significación central (molar, como seguro lle gustaría dicir a Man) é a erificación de un nódulo de ortodoxia significante, esto é, “estas cousas entran e aquelas cousas non entran”. En fin, parecendo que queremos evitar as estratificacións, caemos nelas, de seguido, no noso propio comportamento. A diferencia é que, como o Intelecto é tan abstracto, tendemos a esquecernos de que todo proceso real material acontece aí, e non meramente na nosa entelequia pensante. De modo que só, mediante a molecularización do noso pensar, pouco imos a conseguir senón deixamos de molarizar a nosa intencionalidade: tender-a-Eso (exacto), fixar-se-en-Aquelo, etc.

Por outra parte, entendo perfectamente, o que dices Dan da apertura hermenéutica, e poño un caso: o teu concepto de dispositivo ontosemántico paréceme un acerto inmenso. O seu uso nese contexto determinou un acerto pensante que me suxeriu unha serie de cuestións, que dan azos ao meu pensar. Agora ben, qué significa exactamente “dispositivo ontosemántico”? Ben, creo que sería ridículo intentar definilo exacto, porque -ao igual que o concepto biopoder, aparecido timidamente nunha conferencia de Michel Foucault na Sorbona, creo- brota dunha comprensión instantánea dada en ti dalgún xeito non meramente racional-reflexivo, derivado da lectura deste ou dalquel texto: é un proceso creativo nacido no teu auto-pensar. E, ao igual que a nacencia do concepto Biopoder, cuase por casualidade, a nosa intencionalidade constructivo-pensante desenvólvese no Azar, no Errado, no Imprevisible.

E só desenvonvéndose no Errado, no Azaroso ou Imprevisible podemos ir devindo cara a formulación do que entrañas an configuracións poéticas que (como dispositivo ontosemántico) nos dan a ver un ámbito de realidade que até ese momento non se vía. De modo que só abríndose ao poetizador (esencia microfísica da conceptualización) entenderemos o seguinte paso do pensar: ¿pensar o ser sen o ente, que dicía Heidegger?

Apertiñas, variadas.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: