Laboratorio Invisibel

Archive for Agosto 2009

Pego aquí abaixo, despois do salto de páxina, un pequeno artigo escrito por Paul Rabinow no que discute certos usos “simplistas” do concepto de biopoder nos debates contemporáneos. Xa que un dos dous proxectos nos que dende a Universidade Invisíbel estamos a traballar trata precisamente sobre o biopoder e as migracións, penso que pode ser de interese debatir a miudo este concepto. Inicio con este post o que tentará ser unha serie de debates sobre a actualidade do biopoder. Penso que Rosendo continuará esta serie a través do que el xa ten traballado neste sentido.

Máis sobre o “anthropos sintético” aquí e aquí. Outras críticas de Rabinow (e Nikolas Rose) aos usos do concepto de biopoder (en Negri e Agamben), e análises do biopoder contemporáneo, aquí. Por certo, o blogue a través do cal chegeui ao artigo de Rabinow non ten perda, ver somathosphere.

Nota 1: O artigo está traducido ao castelán, no obstante, ainda está pendente de revisión.

Nota 2: No texto Rabinow fala da traxectoria do Anthropology of the Contemporary Researh Colaboratory.

Ler o resto desta entrada »

Dream Book Cover

Inicio este “post” co fin de debatir conxuntamente a cuestión da imaxinación e o poder constituinte. (Máis sobre a imaxinación aquí). A cita a continuación está tomada do ensaio “On the Phenomenology of Giant Puppets” do antropólogo anarquista David Graeber. Este ensaio, posteriormente publicado en Possibilies, tenta respostar a seguinte pregunta: Por que a policía destrozou con tanta ira os xigantes de papier-mâché e outras experiencias carnavalescas do movemento alterglobalización norteamericano? Graeber atopa a resposta nos problemas que platexa o que chamará a “imaxinación constituinte”, concepto que é definido no medio de teorías de tipo postestructuralista e fenomenolóxico, e que o leva a defender o que chama “realismo crítico” (a realidade como algo que nunca se pode coñecer completamente, dado que imaxinación e realidade son os dous reversos dun mesmo proceso).

A ilustración que acompaña esta entrada é do libro Constituent Imagination, que pode descargarse en PDF aquí.

Ler o resto desta entrada »

Gilles Deleuze en su esplendido Glosario de términos spinozistas incluido en Spinoza, Filosofía práctica realiza una introducción al concepto de imagen en Spinoza a través de su vinculación con el de afecto -Con cita por Spinoza en medio. Cuelgo un extracto a continuación:

AFECCIONES, AFECTOS: 1. Las afecciones son los modos mismos. Los modos son las afecciones de la substancia o de sus atributos. Estas afecciones son necesariamente activas, puesto que se explican por la naturaleza de Dios como causa adecuada, y Dios no puede padecer. 2. Aun nivel más alto las afecciones designan lo que le sucede al modo, las modificaciones del modo, los efectos de los otros modos sobre él. Así, estas afecciones son primero imágenes o huellas corporales, y sus ideas envuelven a la naturaleza del cuerpo afectado y la del cuerpo exterior afectante. “Llamaremos imágenes de las cosas a las afecciones del cuerpo humano, cuyas ideas representan los cuerpos exteriores como si se hallasen presentes ante nosotros… y diremos que el espíritu imagina cuando contemple a los cuerpos conforme esta relación”. 3. Pero estas afecciones -imagines o ideas- conforman un estado determinado (constitutio) del cuerpo y espíritu afectados, que implican mayor o menor perfección que el estado precedente. De un estado a otro distinto, de una imagen o idea a otra distinta se dan así transiciones, traspasos vividos, duraciones en las que pasamos a una perfección más o menos grande. Aún más, estos estados, estas afecciones, imágenes o ideas no pueden separarse de la duración que las vincula al estado precedente y las proyecta al estado posterior. A estas duraciones o variaciones continuas de perfección se les llama “afectos” o sentimientos (affectus).

“Ten alguén a finais do século XIX, unha idea clara acerca do que os poetas de épocas importantes chamaron inspiración? En caso contrario, quero describilo. -Co mínimo residuo de superstición, de feito, case non se podería prescindir da idea de ser mera encarnación, mero instrumento vocal, simple medio, de forzas poderosísimas. O concepto de revelación, no sentido de que de súpeto con inefável seguridade e sagacidade, algo se fai manifesto, faise perceptível, algo que no máis fondo sacude e transtorna, descrebe sinxelamente o estado das cousas. Escóitase, non se procura; tómase, non se pregunta quén dá; un pensamento resplandece como un lóstrego, con necesidade, sen vacilación na forma -eu xamáis tiven elección…” Nietzsche, Ecce homo, 142.

fractal-PsytripAclaramos previamente que o que a continuação se diz sobre a Imagem, não corresponde a qualquer tipo de imagem senão a uma muito concreta; que vem determinada sobretudo pelo modo de produção e aparição. Trata-se da Imagem que não é ilustrativa, nem representativa, que não trata de reunir ou fazer síntese de conteúdos de enunciação nem aparece pelo mesmo subordinada a uma lógica racional… Pela contra, falamos da imagem que se impõe inconscientemente, que surge, inevitavelmente, inesperadamente do abismo e da fractura, da crise do pensamento, com furiosa necessidade. Há, nesta aparição da imagem pois, algo trágico, e falaremos de certo da tragédia; mais também temos que ir um pouco além da mesma para articular definitivamente uma superfície positiva e transmutada das forças destrutoras que dominam ainda a tragédia. O que se pretende é delinear as condições nas que uma nova forma de producir a imagem podem dar lugar a uma transformação geral de nós mesmos e incluso, dar lugar à criação e constituição duma comunidade nova, por-vir, uma comunidade que pensa a Imagem, que assiste à Imagem, que está ante a Imagem e configura nela novas potencialidades do pensar, novas territorialidades, tanto lógicas como imaginárias; territorialidades que a Imagem suporta no limite do insuportável. A partir de aqui o que se exige é uma nova relação e compreensão da teoria e do teórico com o Espectáculo, assim como uma reformulação, nesta linha, das artes contemporâneas nas que a Performance aparece como instante crítico do mesianismo  judaico-cristã.

Ler o resto desta entrada »

Transcribo aquí un fragmento do meu artigo “Tecnologías patrimoniales. Cultura, sujeto y nominalismo genealógico”, que vai a ser publicado despois do verán nunha obra colectiva. En canto esté publicado o colgarei enteiro. Posteo este fragmento para discutir un mapa xeral dos debates contemporáneos na antropoloxía no que atingue ao concepto de cultura e os análisis culturais. Na presentación do proxecto falabamos de estudar, no relativo á “produción cultural”, a simultaneidade de distintas conceptualización da cultura: cultura-cultivo, cultura-elite, cultura-espíritu, cultura-semiótica. O que aquí é cuestioado son as dúas últimas formas. (O texto vai sen as notas a pé de páxina. Colgarei a bibliografía citada en breve; poden ampliarse e contrastarse as ideas aquí sinaladas co artigo de Michael Fischer, “Cultural and Cultural Analysis as Experimental Systems”; máis textos deste autor aquí).
Ler o resto desta entrada »

Cuelgo un fragmento del libro Diferencia y Repetición, en donde Gilles Deleuze habla sobre Antonin Artaud. El texto va acompañado de un comentario de Man Hauser.

Deleuze en Diferencia e Repetición (páx. 226 ed. Amorrortu)

Nada máis ilustrativo que o intercambio de cartas entre Jaques Rivière e Antonin Artaud. Rivière mantén a imaxe dunha función pensante autónoma, dotada dunha natureza e unha vontade de dereito. Por suposto, temos enormes dificultades de feito para pensar: falta de método, técnica ou aplicación, e ata falta de saúde. Mais se trata de afortunadas dificultades: non soamente porque impiden á natureza do pensamento devorar a nosa propia natureza, non soamente porque poñen ao pensamento en relación con obstáculos que son outros tantos “feitos” sen os cales non chegaría a orientarse; senón porque os nosos esforzos por superalos permítennos manter un ideal do eu [moi] no pensamento puro, como un “grado superior de identidade a nós mesmos”, a través de tódalas variacións, diferencias e desigualdades que non deixan de afectarnos feito. O lector verifica asombrado, que, canto máis preto se cre Rivière a Artaud, canto máis cre comprendelo, máis se alonxa del e fala doutra cousa. Rara vez houbo un malentendido semellante. Pois Artaud non fala simplemente do seu caso, senón que xa presinte –nas súas cartas de xuventude- que o seu caso o pon en presencia dun proceso xeneralizado de pensamento que xa non pode refuxiarse baixo a imaxe dogmática que inspira seguridade e se confunde, pola contra, coa destrucción completa desa imaxe. Por iso as dificultades que di experimentar non deben ser comprendidas como feitos, senón como dificultades de dereito que concernen e afectan á esencia do que significa pensar. Artaud di que o problema (para el) non é orientar o seu pensamento nin mellorar a expresión do que pensa, nin adquirir aplicación e método, ou perfeccionar os seus poemas, senón simplemente chegar a pensar algo. Esa é para el a única “obra” concebíbel; supón un impulso, unha compulsión a pensar que pasa por todo tipo de bifurcacións, que parte dos nervios e se comunica ao alma para chegar ao pensamento.

Ler o resto desta entrada »